τι βλέπω, τι φωτογραφίζω;

 Αυτό που εγώ βλέπω, για εσένα ίσως είναι ασήμαντο, ανόητο, αδιάφορο.

Αυτό που εγώ μπορώ να δω, να οραματιστώ, από μια παγίδα φωτός, θα γενεί φωτογραφία. 

Είναι όμως δικό μου μυστικό, δικό μου όραμα, μια από τις χιλιάδες φωτογραφικές παγίδες που έχω στήσει στο φως.

Μόνοι ερχόμαστε και μόνοι φεύγουμε, πάντα ήμουν μόνος πίσω από το σκόπευτρο, καλό και αυτό, η φωτογραφία είναι ατομικό «άθλημα».

Το ορατό, πραγματικό, ταπεινό, το ασήμαντο, θα γίνει σημαντικό αν το «παγιδέψω» σε μια φωτογραφία. Καμιά φορά όμως, η παγίδα αποτυγχάνει, το πουλάκι πετάει...

Φωτογραφίζω για να ζήσω, να ανασάνω, να νοιώσω για λίγο δημιουργός, να ξεχάσω πως είμαι θνητός και πάσχω, όπως όλοι.

Το μυστικό μου παραμένει καλά κρυμμένο, απρόσιτο για σένα πριν, και μετά τη λήψη της φωτογραφίας. Εκτός αν....

Κάθε κλικ και παγίδα, κάθε φωτογραφία μυστικό και ανάμνηση. Πως να καταλάβεις;

Αν μπορέσεις να «δεις» τη φωτογραφία με τα μάτια της ψυχής σου, ίσως τότε «δεις» τι ήταν αυτό που τράβηξε τη προσοχή μου. Και τότε κρίνε αν κατάφερα καλά να το φωτογραφίσω, δεν αρκεί η παγίδα.

Δε σε γνωρίζω, δε σου δείχνω τα δικά μου μυστικά, σε τι θα σε ωφελούσαν;

Μόνο φωτογραφίες μου σου δείχνω, και όχι όλες.

Μπορείς να δεις τη φωτογραφία που τράβηξα, μα δεν ήσουν πίσω από το φακό και εσύ. Βουλωμένο γράμμα πώς να το διαβάσεις;

Εγώ σου δείχνω τι είδα. Εσύ τώρα, τι βλέπεις;

Μπορείς να ανοίξεις τη παγίδα; Ή θα σε παγιδέψει αυτή και πέσεις μέσα;

Τι μπορείς πραγματικά να δεις; Πότε θα μάθεις να βλέπεις; 

Κοιτάζοντας με τη λογική σου την ορατή πραγματικότητα που παγίδεψα, δύσκολο να μάθεις τι ήταν αυτό το σημαντικό για εμένα. Καλή η λογική, μα δεν αρκει για όλα.

Σημαντική είναι η φωτογραφία μετά το κλικ, αυτό που δείχνει ήταν πριν το κλικ.

Αυτό που δείχνει η φωτογραφία ίσως το πήρε το ποτάμι…

Τώρα θα σου πω και ένα μικρό μυστικό: αυτό που οραματίζομαι ως σημαντικό, σπάνια βγαίνει στη φωτογραφία, όσο καλή κι αν είναι η παγίδα.Καλός είμαι, μα τέλειος δεν είμαι, ακόμη.

Θες κι άλλο ένα μυστικό;

Η φωτογραφική αποτυχία ως μάθημα, είναι σημαντικότερη της επιτυχίας.

Άκου με που σου λέω, κάτι έμαθα και εγώ.

“Αν έχω βγάλει πολλές φωτογραφίες” με ρωτάς;

Ναι, είναι πάρα πολλές, αδύνατο να τις δεις όλες, θα ήταν και σπατάλη χρόνου. Να βγάλεις τις δικές σου πρέπει, στο χρόνο που σου δόθηκε, όσες προλάβεις.

Και κάποια στιγμή, πρέπει να μάθεις να διαγράφεις τις εντελώς άχρηστες. Αυτό πάντα πονάει.

Κάθε τι που φωτογραφίζεται, γίνεται σημαντικό ως φωτογραφία. Ωστόσο δεν είναι όλες οι φωτογραφίες το ίδιο σημαντικές. Αυτό δεν είναι δα και κανένα μυστικό! Είναι θέμα παγίδας, και αποπλάνησης των αισθήσεων. Όμως, συχνά θέλουμε να μας αποπλανήσουν...

Κοιτάζοντας μια φωτογραφία, από όσα βλέπεις γύρω σου, είναι λογικό να αναρωτηθείς: τι είναι σημαντικό; Τι είναι ασήμαντο; Μήπως κάτι σου ξεφεύγει;

Κάθε φωτογραφία ηρωοποιεί το ευτελές, το ταπεινό και το ασήμαντο. Προσπαθεί να σε μαγέψει όπως η Κίρκη, να σε παγιδέψει στη γοητεία της.

Πρόσεχε τις παγίδες!

Αν η φωτογραφία αποκτήσει ποτέ ψυχή, τότε ο φωτογράφος θα είναι γι‘ αυτή δημιουργός, πατέρας, και μικρός θεός. Η σχέση αυτή θα παραμένει μυστική, θα σε περιμένει να την ανακαλύψεις και να την ερμηνεύσεις με το δικό σου τρόπο. Κι ας κάνεις και λάθος.

Ωστόσο, η πραγματική αξία μιας φωτογραφίας μπορεί να σου αποκαλυφθεί μετά από πολλά χρόνια από τη πρώτη θέαση – ή και ποτέ. Κάποιες φωτογραφίες είναι σαν τη "πρώτη αγάπη".

Κάθε φωτογραφία που τράβηξα ή θα τραβήξω, κρύβει πίσω της όλα τα πραγματικά και ορατά που έχω καταγράψει σε φωτογραφίες.

Εσύ ίσως θα δεις στη φωτογραφία αυτό που πάγωσα την τελευταία στιγμή, το επάνω-επάνω. Ούτε πριν, ούτε μετά.

Εγώ είδα, πρόβλεψα, οραματίστηκα τη μετουσίωση, επέλεξα τη στιγμή και την τεχνική. Ακόμη κι αν στεκόσουν ακριβώς δίπλα μου, ήταν αδύνατον να μαντέψεις πού ταξίδεψε η σκέψη μου. Ίσως και να σκεφτόμουνα το… μεγάλο τίποτα!

Αν σταθώ σε μια φωτογραφία που έχω βγάλει, θυμάμαι και πολλές από τις άλλες.

Μπορεί τα μυστικά μου να είναι πολλά, μικρά, ανόητα και ασήμαντα – αλλά είναι δικά μου μυστικά. Αυτός είναι ο κόσμος μου.

Τον δημιούργησα παγίδα-παγίδα, καρέ-καρέ, με πλαίσιο 24Χ36 χιλιοστών.

Σου δείχνω, αν θες βλέπεις, μα έχεις τόσα πολλά να δεις. Με εμένα θα ασχοληθείς;

Όταν σου δείχνω δημιουργίες από τα μικρά και ασήμαντα, σου δείχνω έμμεσα τη ψυχή μου, μα εσύ προσπερνάς.

Σκέφτομαι πως ίσως φοβάσαι τα μυστικά.

Ή δεν έχεις χρόνο, ή γονάτισες, από το βάρος του δικού σου του Σταυρού.

Θέλω και σου δείχνω τις φωτογραφικές μνήμες μου, με αυτές επιζώ.

Συνεχώς βλέπω καινούρια μικρά ανόητα και ασήμαντα, θέλω να δημιουργώ καινούριες φωτογραφίες.

Αυτό το φορτίο μου έλαχε και έτσι πορεύομαι. Ευχή, και κατάρα, αλλά μου αρέσει!

Αναρωτιέμαι αν βλέπω πραγματικά, η μήπως ονειρεύομαι όταν κοιτάζω μέσα από το φακό. 

Έχω ξεφύγει εντελώς;

Όπως και να έχει, μου αρέσει!

Αν μπορούσες να δεις όλες τις φωτογραφίες μου, θα μάντευες ίσως πολλά από τα μυστικά μου. Ο δικός μου ο Σταυρός, φωτογραφίζοντας, ελαφρώνει, χάνεται.

Έχεις φωτογραφίες να μου δείξεις;

Δείξε μου φωτογραφίες αν δεν φοβάσαι, γιατί όποιος εκθέτει, εκτίθεται.

Ο καλός θεατής και ο αληθινός κριτής είναι πραγματικοί φίλοι.

Ο κόλακας είναι ο εχθρός μου.

Γιάννης Γλυνός